Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dziewczyna z pociągu. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dziewczyna z pociągu. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 grudnia 2015

Paula Hawkins - Dziewczyna z pociągu




Kryminały których autorzy starają się ugryźć klasyczne kalki fabularne z innej strony spotykają się najczęściej z dobrym przyjęciem czytelników. Nie inaczej jest w przypadku Dziewczyny z pociągu autorstwa Pauli Hawkins – stała się ona dosyć szybko bestsellerem, jednak najbardziej wypromowały ją słowa Stephena Kinga, który orzekł (niczym wyrocznia), że zarwał noc na lekturze tego debiutu. Tak, debiutu. O lepszą rekomendację w świecie literacko ujętej zbrodni trudno.

 
Rachel zmaga się z problemem, który trudno ocenić jednoznacznie. Nie jest to do końca alkoholizm, ale z pewnością – daleko idące kłopoty z trzeźwością. Przez picie straciła pracę, jednak zachowuje się jakby wciąż pracowała, głównie po to, by zachować pozory przed swoimi współlokatorami. Dojeżdża codziennie do pracy, wraca w stare miejsca, jednak takie zawieszenie wprowadza ją w stan coraz głębszej melancholii, w której pomocnymi okazują się jedynie trunki. Pewnego dnia, przemierzając kolejką codzienną trasę, bohaterka zauważa kłótnię na mijanych przedmieściach. Budzi to jej niepokój – wszak zna tę okolicę. Zaczyna ona łączyć fakty gdy w mediach pojawiają się informacje o zaginięciu młodej kobiety, niepokojąco podobnej do tej, którą widziała kilka dni wcześniej.

Hawkins zabiera czytelników do kraju powrotów, głównie bolesnych, w których nie brakuje zmagań głównej bohaterki z samą sobą. Nie brakuje tej książce też dramaturgii, uwikłania w relacje między przedmiejskimi sąsiadami i zmagań o mężczyznę życia. Ta ciekawa perspektywa pozwala autorce na sprawne wyjście ze zwyczajowych kalk fabularnych, przedstawiających porzuconą jako osobę zdeterminowaną do odzyskania ukochanego. Sporo w książce dialogów między wspomnianymi kalkami literackimi, które realizowane są w rozmowach bohaterów. Odbywają się one sprawnie i, w gruncie rzeczy, są dobrze umieszczone w kryminale, dzięki czemu pojawiają się naturalnie. Sam wątek „kryminalny” (wszak o kryminale mówimy) jest pomysłowo rozwinięty, jednak zakończenie – nawiązujące formalnie do twórczości Agaty Christie – dosyć skutecznie niszczy wspomniane zabiegi. Zaskoczony rozwiązaniem może być tylko czytelnik nieuważny, bowiem w tekście jest masa wcześniej zaznaczonych nawiązań i sugestii, które wskazują prostą drogę do drzwi mordercy. Być może dałoby się inaczej, chociaż nie jestem pewien czy lepiej. Sama akcja jest też nieco zbyt „pofalowana” – nie ma wprawdzie dłużyzn, ale niektóre momenty (wplatanie w wiele miejsc opisów ponownych załamań bohaterki) sprawiają wrażenie nieco irytującego refrenu (tak, przyznaję się, czytałem je szczątkowo).

Jako dialog z tradycją Dziewczyna z pociągu spełnia swoją rolę dosyć dobrze, chociaż zbyt wiele w niej przewidywalności. Ma to swoje wady (nie każdy lubi), ale i zalety (wszak to literatura popularna). Wydaje mi się, że sporo dobrego i złego zrobił „znak jakości” Stephena Kinga – po takiej książce spodziewałem się nieco więcej i choć nie zawiodła ona, to z pewnością nie powaliła mnie na kolana. Niemniej – to wciąż dobra i świadomie napisana rzecz (co nie zdarza się często na niwie kryminalnej), jednak, poza świetnymi zabawami kalkami fabularnymi, nie wnosząca nic nowego. Jako lektura do pociągu (jako żywo) warto polecić.